ఆదిమవాసులు సంచార జాతులుగా లేదా డినోటిఫైడ్ తెగలుగా పరిణామం చెందగా కొందరు అర్ధ సంచార జాతులుగా మిగిలిపోయారు. కింది స్థాయిలో ఉన్న ప్రతి కులం ప్రయోజనాలు పొందడానికి సంచార / డినోటిఫైడ్ తెగలలో భాగం కావాలని కోరుకుంది. ఇటువంటి కుల ప్రయోజనాలు కుల వ్యవస్థను నిర్మూలించడానికి బదులుగా, దానిని బలోపేతం చేస్తున్నాయి.
వీటిని ఆదిమ తెగలు, అర్ధ సంచార, సంచార జాతులు అని పిలిచినప్పటికీ, రాజకీయ పలుకుబడి ఉన్న అనేకమంది సంచారేతరులు రిజర్వేషన్లను క్లెయిమ్ చేయడానికి ఇప్పటికే బీసీ–ఏ గ్రూప్‌‌లో భాగమయ్యారు. ప్రభుత్వాలు అందించిన ప్రయోజనాలను వినియోగించుకునే విధంగా సంచార / డినోటిఫైడ్ తెగలు అభివృద్ధి చెందలేదు.
ముదిరాజులు చాలాకాలంగా సంచార జాతులలో చేరాలని కోరుకున్నారు, ఇటీవల ప్రభుత్వం వారిని చేర్చేందుకు హామీ ఇచ్చింది. ప్రభుత్వం గంగపుత్రుల సమ్మతిని తీసుకోవాలనుకుంటోంది. వీరిద్దరూ సంచార జాతులు కాదు. కానీ వారు సంచార తెగలకు అందించిన ప్రయోజనాలను సొంతం చేసుకోవాలని కోరుకున్నారు. ఆదివాసీ సమూహాలను గుర్తించడానికి ఒక ప్రామాణిక ప్రక్రియ ఉండేది. దురదృష్టవశాత్తు ఇప్పడు ఇది ఓట్ల కోసం చేసే రాజకీయంగా మారిపోయింది.
వలస పాలనలో తమ జీవనోపాధిని కోల్పోయిన మొదటివర్గం భారతీయులు సంప్రదాయ, పరాధీన కులాలు, బిచ్చగాళ్లు మొదలైనవారు స్థానభ్రంశం చెందడం, సమాజం నుంచి వెలివేయడంతో వారిని ‘గిరిజనులు’ అని పిలిచేవారు. ఈ క్రమంలో గ్రామస్తులు, ఇతరులు వారిని దొంగతనాలు, దోపిడీలకు పాల్పడేవారిగా అభివర్ణించారు.
సంచార జాతులవారిని తమ పొలాల్లో బలవంతంగా పని చేయించడంవల్ల వారు ముఠాలుగా ఏర్పడి తిరుగుబాటుదారులుగా కూడా మారారు. దీంతో బ్రిటిష్ వారు వారిని నేరపూరిత ఉద్దేశాలు గల నేరస్థ తెగలుగా అర్థం చేసుకున్నారు. ఆంధ్ర ప్రాంతంలో సుమారు 66 తెగలను, హైదరాబాద్ ప్రాంతంలో సుమారు 3 తెగలను నేరస్థ తెగలుగా ప్రకటించారు.
బ్రిటిష్ వారి పాలనలో ఆంధ్రలో వారిని వేగంగా స్థానభ్రంశం చెందించి, నిరుద్యోగులుగా, బందిపోటు దొంగలుగా గుర్తించారు. హైదరాబాద్ ప్రాంతంలో ఈ స్థానభ్రంశం చాలా నెమ్మదిగా జరగడంతో నేరస్థ తెగల సంఖ్య తక్కువగా ఉండేది. అయితే, జాతీయవాద దేశభక్తికి ఈ 'నేరస్థ తెగ' అనే ముద్ర నచ్చలేదు. అందువల్ల 1952లో వారిని డీనోటిఫై చేశారు. ఈ విధంగా నోటిఫికేషన్ ద్వారా వారు డీనోటిఫైడ్ తెగలుగా మారారు. ప్రభుత్వం ఒక కార్యనిర్వాహక ఉత్తర్వు ద్వారా వారిని డీనోటిఫై చేసింది. అందువల్ల వారు రాజ్యాంగబద్ధమైన వర్గంగా మారలేదు. అయితే, స్వాతంత్ర్యం తర్వాత మద్రాసు ప్రభుత్వం మొదటగా వారిని డీనోటిఫై చేసింది.
66 నేర ప్రవృత్తి గల తెగలు, తద్వారా అవి విముక్త జాతులు (డీనోటిఫైడ్ ట్రైబ్స్)గా మారాయి. భారత ప్రభుత్వం 28-–11–-1952 తేదీన మెమో ద్వారా ఈ పూర్తి జాబితాను నమోదు చేసింది, అయితే ఇందులో పునరావృత్తులు ఉన్నాయి. క్రమ సంఖ్య ఒక గుర్తింపుగా ఉండేది. ఈ జాబితాలో ముఠాలను కూడా పేర్కొనడం, వారిని నేర ప్రవృత్తి గల తెగలుగా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం లిస్టింగ్‌ చేసింది. ఆ జాబితాలో చాలా వరకు తెగలు ఇప్పుడు ఉనికిలో లేవు. అవి అంతరించిపోయాయి లేదా సాపే క్షంగా బాగా తెలిసిన ఇతర వర్గాలుగా మారాయి.
కమ్యూనిటీస్‌ జాబితా
1. అమగుంటపొలిగార్లు. 2. అనర్పయ్మలాస్. 3. అన్నెబోయినపల్లె మాలలు. 4. బోయస్. 5. చక్కల. 6. దసరాలు. 7. దేశరిస్. 8. దేవగుడి-తలయార్రిస్. 9.డోంబ్స్. 10.దొమ్మారాస్. 11. హంతకుల ముఠాలు. 12. గొర్రెలడ్జోడా-బోయార్. 13. గూడు దాసరిలు. 14. గుండిపాడు వడ్డెరలు. 15. హరిజనులు. 16. జరుగమల్లి (మాదిగలు). 17. జంబువాండై. 18. జోగిస్. 19. జోగులాలు. 20. జూతుర్ మిక్స్డ్ గ్యాంగ్. 21. నొక్కరాలు 22. ఒరియా డోంబ్స్. 23. పెద్దిటి గొల్లలు. 24. రోలిస్. 25. పెద్ద బోయలు. 26. తక్ వొడ్డరాలు. 27. తెలగ పాముల. 28. సంగుతం పొల్లగార్లు. 29. ఉర్కోర్చాలు. 30. వంగనూర్ పరలియాలు. 31. వడ్డెరాస్. 33. ఎరుకలలు. 34. వడ్డేస్. 35. కల్వతిల బోయలు. 36. కాపాడిపాలెం మాలలు. 37. కెంపమారిస్. 38. కొండ దొరలు. 39. కోరవర్లు. 40. కోర్చాస్. 41. కుంతల కళింగులు. 42. డబ్బాల (కోర్చాలు) అని పిలిచే కోర్చలు.
43. ముతరచ. 44. లంబాడీలు. 45. మాలలు. 46. మొండివోగుల. 47. మొండిగొల్ల. 48. మొండే కొరవర్లు. 49. మోండా పట్టాలు. 50. ముత్తరచలు. 51. నక్కలాలు. 52. నవాబ్‌‌పేట్ కోర్చాస్. 53. నిజాం వడ్డెరలు. 54. నిరాశికారాలు. 55. ఒడ్డెరాస్. 56. పైడోస్. 57. పిచ్చగుంట్ల. 58. రెడ్డికలు. 59. సుగాలీస్. 60. టంకాల రామోనాస్ గ్యాంగ్. 61. తొండై మండలం. 62. ఉరళి గౌండర్లు. 63. వేయల్‌‌పాడ్ లేదా నవాబ్‌‌పేట్ కోర్చాస్. 64. యానాదిలు. 65. కోర్చాస్. వీటన్నింటినీ డీనోటిఫై చేసినప్పటికీ, వాటిని డీఎన్‌‌టీల వర్గంలో చేర్చలేదు. మెరుగైన స్థితిలో ఉన్నవారిని డీఎన్‌‌టీ వర్గంలో చేర్చలేదు.
నిజాం పాలనలో వడ్డెర, దొమ్మర, కైకాడి అనే మూడు నేరస్థ తెగలు మాత్రమే ఉండేవి. కానీ అవి నేరస్థ తెగలుగా కాకుండా ఆంధ్రప్రదేశ్ ఏర్పడిన తర్వాత 1961లో డీఎన్‌‌టీలలో చేర్చడమైనది. అదేవిధంగా, 1964లో 30 సంచార తెగలు, 3 అర్ధ-సంచార తెగలను గుర్తించారు. వీరి జీవన విధానం కూడా డీఎన్‌‌టీల జీవన విధానం మాదిరిగానే ఉండేది. గంగపుత్రులు నేరస్థ తెగలలోగానీ, సంచార/డీఎన్‌‌టీలలోగానీ భాగం కాదు. అది ఒక కులం, మత్స్యకారుల కులం.
30 సంచార తెగలు, 3 అర్ధ సంచార తెగలు
1. దొమ్మర (జోగర్స్). 2. పాముల (పెద్దినీట్ పాముల, గొల్ల పాముల). 3. బండ. 4. మర్దారి (పకీర్ పాములస్, సపోరాస్). 5. రాటోడి (నక్కలు, కురువి కర్ణాలు). 6. భట్రాజు. 7. జంగం. 8. సుడుగాడు – సిద్ద (బోహురూపియా, పెద్దిటి గొల్లలు). 9. దాసరి (దాసరి దొంగలు, దాసరి –గూడులు). 10. గోంధలి (గొంధలి కొట్టియాటలు). 11. పెద్దిటి బుడుబుక్కిలు. 12. బుడబుక్కల (గొల్ల బుడబుక్కల, పకీర్ బుడబుక్కల) 13. ముత్యాల్ (ముత్యాలమ్మలు). 14. పగటి వాసగల్లు (పెద్దిటి గొల్లలు, ఏరుకలలు). 15. పిచ్చుగుంట్లు (పెద్దిటి గొల్లలు, ఏరుకలలు). 16. దుర్గిమురగిస్.
17. వనియంతులు, రాజ్-గోండ్లు. 18. జోషి నంది వాలాస్. 19. పనసలు. 20. పూర్తి మాలి నందివాలాలు. 21. కంజరాలు. 22. గొల్ల కొట్టియాతలు. 23. జక్కుల. 24. కేసాయిస్ (గొర్రెల కాపరులు). 25. నొక్కర్లు. 26. జోగి – కాన్ఫటాస్). 27. జోగి (జోగులాస్) కల్బెలియాస్)28. తోటి-నాయకులు (కోడంగీలు). 29. గొల్ల వైదాస్). 30. మందుల.
మూడు పాక్షిక సంచార జాతులు..
1. గంగిరెద్దులు (ఎద్దుల ప్రదర్శనకారులు), 2. గొల్లలు (పశువుల పెంపకందారులు). 3. లామోనిస్.
పైన పేర్కొన్నవిధంగా, రిజర్వేషన్ల కోసం రాజ్యాంగబద్ధంగా గుర్తింపు లేని షెడ్యూల్డ్-యేతర తెగలు అంటే డీనోటిఫైడ్, సంచార, అర్ధ-సంచార తెగల జాబితాను ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం కొన్ని ప్రయోజనాల కోసం తయారు చేసింది. వారి పిల్లలకు పుస్తకాలు, స్కాలర్‌‌షిప్‌‌లు, బట్టలు అందించడం, గిరిజన సంక్షేమ శాఖల ద్వారా వారికి ప్రత్యేక హాస్టళ్లను ఏర్పాటు చేయడం దీని ఉద్దేశ్యం.
ఈ విధంగా వారి పిల్లలకు కనీస సదుపాయాలు కల్పించడం మినహా, షెడ్యూల్డ్-యేతర తెగలను వారి విధికి వదిలివేయడంతో, ఈ ‘తెగలు’ వాస్తవంగా షెడ్యూల్డ్, షెడ్యూల్డ్-యేతర తెగలుగా విభజితమయ్యాయి. అయితే, ప్రారంభంలో అదే గిరిజన సంక్షేమ శాఖ వారిని కూడా చూసుకునేది.
1956లో ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రం ఏర్పడిన తర్వాత, డీనోటిఫైడ్ తెగలైన ఎరుకల, యానాది, లంబాడీలు ఆంధ్ర ప్రాంతంలో షెడ్యూల్డ్ తెగలుగా (ఎస్టీ) మారడంతో, వారిని రాష్ట్రవ్యాప్తంగా షెడ్యూల్డ్ తెగలుగా ప్రకటించారు. షెడ్యూల్డ్, షెడ్యూల్డ్-యేతర తెగల మధ్య ఎలాంటి వివక్ష కొనసాగకుండా ఉండేందుకు, అంతకుముందున్న జాబితా ఆధారంగా సుప్రసిద్ధమైన పద్దెనిమిది డీనోటిఫైడ్ వర్గాలను ఎస్టీ కేటగిరీలో చేర్చాలని ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం సిఫార్సు చేసింది. కానీ అమలు చేయకపోవడంతో వారు డీనోటిఫైడ్ తెగలుగానే మిగిలిపోయారు. గమనించదగ్గ విషయం ఏమిటంటే, షెడ్యూల్ చేయని తెగలను కూడా 'తెగ' అనే పేరుతోనే కొనసాగించారు.
వారు ఇంకా కులాలుగా ఏర్పడలేదు, కుల నిబంధనలలోకి ప్రవేశించలేదు కాబట్టి మనం వారిని తెగలుగా చూస్తాం. అందువల్ల వారు ఇతరులతో పోలిస్తే ప్రత్యేక సామాజిక విభాగాలుగా జీవించే సమూహాలు, కానీ కులశ్రేణిలో ఒక నిర్దిష్ట హోదాతో జీవించలేదు.
వారు చాపలు అల్లడం, దువ్వెనలు తయారు చేయడం వంటి పనులు చేసుకుంటూ, సేఫ్టీ-పిన్నులు, రిబ్బన్లు, ప్లాస్టిక్ కుర్చీలు మొదలైనవి అమ్మేవారిగా పారిశ్రామిక సమాజంలోకి ఆకర్షితులయ్యారు. వారిలో కొందరు పట్టణ ప్రాంతాలకు తరలివెళ్లి వ్యర్థ కాగితాలు, ప్లాస్టిక్ సంచులు, టిన్లను సేకరించేవారుగా మారారు. వారు ఇటుక బట్టీలలో పనిచేయడం, రిక్షాలు లాగడం, తాపీపనిలో మొదలైన పనులు చేపట్టారు.
కానీ సంప్రదాయ అర్థంలో వారిని ఇంకా శూద్రులగా పరిగణించలేదు. కొంత మంది సంచార జాతులకు తమ చిరునామా అని చెప్పుకోవడానికి శాశ్వత నివాసం లేదు, కానీ వారు అంతకుముందు నేర ప్రవృత్తి గల తెగలు కాదు. స్థిరపడిన గంగపుత్రులు సంచార జాతులు కాదు, కానీ వారు ఒక ప్రత్యేకమైన స్థిరమైన వృత్తి కలిగిన కులంగా ఉండేవారు. వారు రాజకీయ పలుకుబడి ఉన్న ఆదివాసుల (అబోరిజినల్స్) వర్గంలో అంటే ‘బీసీ–ఏ’లో చేరారు.
నిర్దిష్ట భూభాగానికి పరిమితం కాలేదు
ఆహారం సేకరించడానికి వారు ఒక నిర్దిష్ట భూభాగానికి పరిమితం కాలేదు. కానీ ఈ ప్రజలు ఆహారాన్ని పండించడంగానీ, సేకరించడంగానీ నేర్చుకోలేదు. అందువల్ల అది లక్ష్యం లేదా ఉద్దేశ్యంలేని అంతులేని పరుగులా ఉండేది. మారిన పరిస్థితులలో చేతికి అందినది ఏదైనా వారు తినవలసివచ్చింది. వారు ఆహారాన్ని దొంగిలించేవారు. పోలీసుల వేధింపులు, నిర్బంధం నుంచి తప్పించుకోవడానికి దాక్కునేవారు. అంటే, వారు చేస్తున్నది అప్పటి నిబంధనలకు ఆమోదయోగ్యం కాదని వారికి తెలుసు.
అంతేకాకుండా పోలీసుల కన్నుగప్పి తప్పించుకోవడానికి పారిపోయేవారు. వారికి సొంత మాండలికాలు ఉండేవి, కానీ ఇటీవల కాలంలో స్థిరపడిన ప్రజలపై ఎక్కువగా ఆధారపడటం వల్ల వాటిని కోల్పోయారు. తెలుగు సాంస్కృతిక జీవితంలో కులాలు, సంచార జాతులు ఈ విధంగానే పరిణామం చెందాయి.
ప్రభుత్వాలు సంచార జాతులను / స్థానిక నివాసులను సమాజంలో ఏకీకృతం చేసే నిర్దిష్ట ఉద్దేశ్యంతో గుర్తించాయి. కానీ రాజకీయ పలుకుబడి ఉన్న కొన్ని కులాలు సంచార జాతులు/ స్థానిక నివాసుల వర్గంలోకి ప్రవేశించాయి. కొన్ని శూద్ర కులాలను సవాలు చేస్తున్న, బాగా అభివృద్ధి చెందిన శూద్ర కుల ముదిరాజ్‌‌లలో ఒకరు అధికారాన్ని పొందడానికి డీఎన్‌‌టీల మార్గాన్ని అనుసరించాలని కోరుకున్నారు.
నేరతెగలన్నీ వాటంతట అవే డీఎన్‌‌టీలుగా మారలేదని గుర్తుంచుకోవాలి. వారు అదే సామాజిక స్థితిలో కొనసాగితేనే వారిని డీఎన్‌‌టీలుగా చేశారు. ఇది ఒక చారిత్రక ప్రక్రియ, దీనిని ఓట్లకోసం చేసే రాజకీయంగా పరిగణించకూడదు. ఇటీవలి చర్చను దృష్టిలో ఉంచుకుని ఈ వ్యాసాన్ని తెలుగు మేధావుల కోసం రాయడం జరిగింది.
ముత్రాసిలు పూర్వం అనేక తెలుగు జిల్లాలలో విస్తరించి, అన్నిరకాల పనులు చేసేవారు. వీరు మొదట సైనికులుగా, కాపలాదారులు వంటి వృత్తులను చేపట్టారు. అంతకుముందు వారు బంటులు, సిపాయిలు, మన్నెపోడులుగా ఉండేవారు. గ్రామ కాపలాదారులుగా, చేపలు పట్టడం వంటి పనులు కూడా చేపట్టారు. 1860ల నుంచి 1950ల మధ్య వారి జీవితాలలో ఒక ముఖ్యమైన పరివర్తన జరిగింది. వారు మొదట కౌలుదారులుగా మారి 1945 నాటికి రైతులుగా మారారు. ఆ తర్వాత భూస్వామ్య రైతులుగా కూడా రూపాంతరం చెందారు.
వారు మొదట వ్యవసాయంలో మున్నూరు కాపులతో పోటీపడి, ఆ తర్వాత పట్టణ వృత్తులలో కూడా స్థిరపడ్డారు. వారు వివిధ ఉప బృందాలుగా విభజితమైనప్పటికీ, కుల పంచాయతీ వారిని ముదిరాజులుగా ఏకం చేసింది. వారు గ్రామంలో భాగంగా ఉంటూ దేవాలయాలలో దేవతలను పూజించేవారు, కానీ క్రమంగా విభూతిధారులుగా రూపాంతరం చెందారు. వారు కొన్ని గ్రామాలలో ఒక ప్రముఖ రైతు సమాజంగా ఎదిగి, ఆ తర్వాత మున్నార్లతో సమానమైన రైతు కులంగా మారారు.
సంచార జీవితం
వృత్తులలో అనిశ్చితి కారణంగా సంచార జాతుల జీవన విధానం ప్రమాదంలో పడింది. వారు తమ తోటివారిని, పోషకులను అంటే గ్రామస్తులను, రైతులను అనుసరించేవారు. గ్రామంలో భాగమయ్యే సామాజిక ప్రక్రియకు ఆటంకం కలిగింది. వారి సామాజిక వృత్తులు కూడా ప్రాముఖ్యతను కోల్పోయి పోషణను కోల్పోయారు. ఆధారపడిన వర్గాలకు, పోషకులకు మధ్య అంతరం పెరిగింది.
మొదటివారిని రెండవవారు విడిచిపెట్టారు. మారిన పరిస్థితులలో అటువంటి భావనలకు గౌరవం లేకుండా పోయింది. సామాజిక, సాంస్కృతిక, మతపరమైన బంధాలు సడలిపోయాయి. పోషక కులాలపై, అంటే గ్రామంపై ఆధారపడినవారి సామాజిక సంబంధాలు తెగిపోయాయి. అందువల్ల వారు తెగలుగానే కొనసాగారు.
తెగలు అంటే గ్రామానికి దూరంగా నివసిస్తూ, సంస్కృతి, మతం, బాహ్య స్వరూపాల పరంగా స్వయంప్రతిపత్తి కలిగి ఉంటారు. వారు పని, ఆహారం కోసం వెతుకుతూ సంచారులుగా మారారు. గ్రామ జీవితంలో ఉన్న ‘నాగరికత’కు దూరంగా, కేవలం జీవనం, మనుగడ కోసం పోరాడే స్థితిలోకి కొట్టుకుపోయారు. శాశ్వత భూభాగానికి పరిమితం కాలేదు.
సొంత భూభాగం లేకపోవడం వారిని మరింత దిక్కులేనివారిగా చేసింది. వారు గమ్యాన్ని, జీవన లక్ష్యాన్ని కోల్పోయారు. కేవలం బతకడం కోసమే ప్రకృతి ప్రసాదించిన పక్షులు, ఎలుకలు, ఉడుతలు, నక్కలు వంటి వాటిని తినేవారు, వీటిపై ఎవరికీ హక్కులేదు.
ఇనుకొండ తిరుమలి, చరిత్రకారుడు
- ఓపెన్ పేజీకి వ్యాసాలు, లెటర్లు పంపాల్సిన మెయిల్ ఐడీ [email protected]
- రచయితలు ‘వెలుగు’కు మాత్రమే పంపుతున్నామని హామీ తప్పనిసరి రాయాలి.
- స్వీయ రచన అయి ఉండాలి. రచన 700 పదాలకు మించరాదు.
